AmirDeaDenD


--------------------------
نزدیک صبحه؛ هوا رو مه گرفته! صدای الله اکبر اذان میاد. دارم توی کوچه های شهرمون قدم می زنم. هیچکس نیست. مه رو دوست دارم واسه اینکه نمی دونم چند قدم جلوترم چه خبره. آرزوم اینه که چند قدم جلوتر تو رو ببینم، توی اون هوای مه آلود بهت بگم دوست دارم، بهت بگم می خوام عشقم تو باشی؛ و تو با یک لبخند ، تنها با یک لبخند جوابم رو بدی.
آه.
چه تمنای محالی! لبخندی تلخ روی صورتم نقش می بنده. سرم رو بیشتر توی یقه ی کاپشنم فرو می برم. نور تیر چراغ برق مه رو شکافته. یاد دوران کودکی می افتم، چه روزهایی بود؛ حیف! رفت!
دیگه صدای اذان رو نمی شنوم. من موندم و تنهاییم و سکوت سرد کوچه هایی که قشنگی شون زیاد دووم نمیاره! مو های تنم سیخ شده! یه گربه توی جوب دنبال غذا می گرده. از دور صدای کلاغ میاد! نمی خوام این لحظه ها، این رویاها، و این آرزوها اینقدر زود تموم شن. اما گریزی نیست؛ باید برگشت؛ باید!!!
/من ام کسی که مشوق مرگ خود در خفت و خواری بود
و شیفته به آن
من ام کسی که در آرزوهایش فرورفته است
از وحشت فریاد می زند در حالی که غرق گشته است
من اندوهگینی آزرده و پریشان خاطر ام
روحم از اسارت عشقش گریخت
بقایم چگونه است در حالی که دلم را با تیرهای چشمش هدف گرفته است
پس اگر تیرها قطع شوند، دلم به من حمله می کند

---